ریگای ئاشتی

همه ي نوشته هايم تقديم به :کرد و کردستانی

تاریخچه عکاسی سقز

تاریخچه عکاسی سقز

آزاد کریمی

در سال ۱۸۴۴ میلادی کسی فکر نمی کرد که این جعبه ( دوربین عکاسی ) بیرون از دربار قجری تا اقصا نقاط سر حدات کشور با نگاه جادویی و گزارشگرش لحظاتی را ثبت کند که تصاویر مستندی از اوضاع و احوال زمانه ی خود باشند و در دو قرن پس از خود در عصر تکنولوژی هسته ای و اکتشافات فضایی به مثابه ی اسناد غیر قابل انکار و قابل اعتمادی برای اثبات هویت گروههای مردمی در این کشور پهناور به کار آیند .

دو بانوی کلیمی سقزی

دو بانوی کلیمی سقزی

دوربین عکاسی تا پایان قرن نوزدهم میلادی به میان قبایل و عشایر مهجور در کوهستان های یاغی و پربرف و اجتماعات پراکنده در دشت های تب دار و ترک خورده ی مرکز و سواحل دریای شمال و جنوب ایران راه یافت .
خارجی ها آورنده ی این پدیده ی مدرن بودند ، آنها دوربین به دست از شاه و گدا ، ارباب و رعیت ، سران عشایر ، محکومین و … عکس می گرفتند با این حال در ایران مردان هرگز راضی به این امر نبودند که زنان ، مادران ، خواهران و متعلقاتشان جلو دوربین های اجنبی بروندو عکس بگیرند .
دربار سلطنتی دارای دوربین عکاسی و عکاسباشی مخصوص بود ، همانطور که گفته شد اتباع خارجی مقیم ایران و میسیونرهای مسیحی آمریکایی ، آلمانی ، فرانسوی و غیره نیز این امکان را داشتند که از اماکن و ابنیه و مناظر طبیعی و جغرافیایی و همچنین مردان و بعداً زنان تصاویری را ثبت کنند و اولین عکسهای تاریخ عکاسی ایران را پدید آورند که عکاس مشهور روس آنتون سریوگین از ان جمله است .

البته لازم به ذکر است که عکاسی در مناطق غربی و شمال غرب به علت تمرکز اجتماعات اقلیت های دینی مانند یهودی ها ، ارمنی ها و آشوری ها ی مسیحی در ارومیه ، سنندج ،کرمانشاه و تبریز و حضور دفاتر نمایندگان مذهبی مسیحی در این شهرها کمابیش همزمان با پایتخت (تهران) آغاز شده است . گرچه خارجیان هنر عکاسی را به کردها نیاموختند اما هر چه باشد این دیده ی جالب  و عالی مدرن را به مناطق سرد کوهستانی کردستان آوردند و توانستند سران عشایر کرد را که در دو سوی خطوط مرزی ایران – عثمانی برای ادامه ی حیات خانواده ی چند همسری و کثیر الاولاد خود وامرار معاش سایر افراد عشیره به پرورش دام و کشاورزی اشتغال داشتند به جلو دوربین عکاسی بیاورند واز آن ها تصاویری ماندگار ثبت کنند .
به یمن وجود همین عکاسان خارجی ما می توانیم تصاویری از افراد مشهور قرن گذشته را روی میز کار ، آلبوم و کتاب های تاریخی ، آلبوم و کتاب های تاریخی ، و یا مجلات ایرانی و حتی خارجی داشته باشیم برای نمونه عکسی از آقای حسن جوانمردی رئیس ایل “گه ورک ” که در یک مجله ی آمریکایی به نام (Time) است. (۳) مولفین و محققین ایرانی ، عرب ، ترک و اروپایی  و امریکایی  در کتاب های خود که مربوط به تاریخ و فرهنگ کردستان می باشد از این عکسها استفاده ی شایانی کرده اند مثلا ” واسیلی نیکیتین ” محقق شهیر و کرد شناس روس که در سال های جنگ جهانی اول در کردستان اقامت داشته عکس های منحصر به فردی  از کردهای ایران را در کتاب خود آورده  که سوژه  های متعدد و قابل توجهی دارند مثلا کردهای مسیحی “سلیمان خان زرزا ” ” کریم خان هرکی ” ، ” اسماعیل آغای شکاک ” (سمکو ) ، “حزنی ” شاعر معروف و … (۴) این عکس های زیبا و تاریخی علاوه بر قدمت ، فرصتی فراهم می آورد تا در زمینه ی مردم شناسی تحقیقات دقیق تر و به همان اندازه قضاوت صحیح تری صورت پذیرد .نیمه ی دوم قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم دوره ی اقتدار و نفوذ مشایخ و سادات به عنوان رهبر معنوی و تا حدی دنیوی رعایا و جوامع روستایی و نیمه روستایی یا بهتر است بگوئیم نیمه شهری کردستان می باشد .مشایخ و رهبران طریقت قادری و نقشبندی به این پدیده  (عکاسی ) چندان روی خوش نشان ندادند وبه همین سبب تصاویری از مشایخ و سادات قرن نوزده در کردستان _بجز یکی دو مورد _ در دست نیست . قدیمی ترین عکس ها از مشایخ کردستان مربوط به اوایل جنگ جهانی اول (۱۹۱۴ م _۱۲۹۳ش)و تصویری از″ شیخ بابا سعید” از منسوبین وشاگردان “شیخ شمس الدین برهانی ” می باشد که به دست سربازان مهاجم و اشغالگر عثمانی در روستای غوث آباد مکریان کشته شد (۵) عکس دیگری که مربوط به “شیخ احمد قادری ” است که در زمان “کریم خان اختیار الدینی ” حاکم بانه” برداشته  شده است . عکس های دیگر مثلا از ” شیخ حسام الدین نقشبندی ” ، “شیخ محمود برزنجی “و دیگران مربوط به سالهای اولیه قرن بیستم و مخصوصا بعد از جنگ جهانی اول است.در این دوره چهره ی عشایر و سران آنها به تعداد زیادی به تصویر کشیده شده اند برای نمونه از افراد ایل ” فیض الله بیگی” ایل ” دبوکری “(۶) ، ایل گلباغی “(۷)و “منمی “(۸) عکسهای زیادی در دست است .
از سوی دیگر عکاسان زیادی که از دارالحکومه و منسوبین دولتی بودند به مناسبت  های رسمی و به همراه هیات های دولتی به ولایات و بلاد تابعه سفر می کردند ، از محترمین شهری و بازاری و معتمدین حکومتی و حکام عکس می گرفتند . مثلا عکس هایی که در آرشیو کاخ گلستان در تهران نگهداری می شوند و در بر گیرنده ی تصاویر از اقشار بالای حکومتی و صنفی مناطق مختلف کردستان می باشد ، از این دست عکس ها هستند .

جمعی از اعیان و معتمدین سقز

جمعی از اعیان و معتمدین سقز

برای نمونه یک عکس منحصر به فرد از″ مجید خان اردلان ” حاکم سقز و پسر ارشدش” سیف الدین خان “به همراه جمعی از رجال بلند پایه دینی و حکومتی و صنفی در سقز موجود است که حداقل به ۱۵ تا ۲۰ سال قبل از انقلاب مشروطه(۱۹۰۶م_۱۲۸۵ش) تعلق دارد.
پس از اتمام جنگ جهانی اول (۱۹۱۹م_۱۲۹۸ش)و پایان سلطه ی قجری و روی کار آمدن سلسله ی پهلوی (۱۹۲۵م_۱۳۰۴ش) قیامهای عشایر کرد در هم شکسته شدند ، “سمکو “،”اقبال السلطنه ماکویی” ، “حبیب الله خان منمی “،” سردار رشید ” ، ” جافر سلطان ” و “قدم خیر خانم لک” سران این قیام های عشایری بودند ، رضا شاه پهلوی با فارغ شدن از سرکوب این عشایر که با همکاری و مساعدت دیگر عشایر منطقه صورت پذیرفت سیاست ” تخته قاپو ” کردن یا اسکان عشایر در شهرها را اعمال کرد . سران عشایر سر سپرده که عامل سرکوب دیگر عشایر ناراضی در کردستان بودند در شهر ها با کسب عناوین و القاب حکومتی واحکام صادره از سوی دولت مرکزی (تهران) مصدر امور شدند .
همزمان در این دوره فرمان کشف حجاب و پوشش یکدست برای تمام آحاد مردم صادر شد .
سربازگیری از دیگر تحولات این دوره بود ، عکاسان در این دوره با فراغ بال تصاویر متعددی را با مضامینی همچون سفر “رضا شاه” به منطقه ، افتتاح جمعیت شیر و خورشید، افتتاح دخانیات ودیگر اماکن عکاسی کردند .
در این زمان “پرویز خان ارمنی ” از مسیحیان آذربایجان و ساکن شهر سقز عکس های متعددی را با سوژه های مختلف ثبت نمود ، در این عکس ها زنان حضور زیادی دارند ،زنانی که بی حجاب هستند و همراه همسران خود در جلو دوربین ظاهر شده اند ، البته زنان بومی بسیار دیرتر از این دوره در عکس ها دیده می شوند ، عرف اجتماعی، زنان را از حضور بی پروا و آزاد در مقابل دوربین باز می داشت ، زنانی که با سر و روی باز در جلوی دوربین ایشان نشستند و عکس گرفتند کارمندان دولتی غیر بومی بودند و به ندرت بانویی سقزی را در میان آنان می بینیم حتی در زمان کشف حجاب درعکسی که از سقز گرفته شده چند زن کرد را می بینیم که محجبه هستند و از روی  پوشش ظاهری انها می توانیم قضاوت کنیم که از یهودیان هستند .

کاروانسرای اتحاد سقز

کاروانسرای اتحاد سقز

“پرویز خان” از رجال مذهبی و صنفی و حکومتی سقز تصاویر زیادی را برای ما بر جای گذاشته است :عکسی منحصر به فرد از “شیخ رئوف ضیایی” (خزانه دار کل ایران در دهه ی سی شمسی) ومجموعه ی دیگری از عکس های قدیمی سقز با دوربین او برداشته شده اند ، لازم به ذکر است که مسیحیان (ارمنی و نستوری )در کردستان جزو اولین ایرانی هایی بودند که از اتباع خارجی ساکن در کشور هنر عکاسی را آموختند و “پرویز خان یکی از این افراد بود ، مشارالیه در سالهای جنگ جهانی دوم مقیم سقز بود و عکسهایی را  از افسران بلند پایه دولتی و سران عشایر موافق و مخالف دولت به تصویر کشید  و به این دلیل که مورد تائید فرمانده ی پادگان سقز بود توانست در سحرگاه روزی که هفت نفر از سران عشایر سقز را که به اتهام همکاری با جمهوری کردستان که در مهاباد و شهرهای اطراف آن برپا شده بود اعدام کردند،عکسی از اجساد بی جان آنها که از دار اویخته شده بودند تهیه کند که در چندین کتاب تحقیقی و تاریخی مربوط به آن دوره چاپ شده است.(۹)
نامبرده که در محل کنونی عکاسی مهتاب ،عکاسخانه ای دایر نموده بود ، در همان سالها سقز را ترک کرد اما در همان دوره “داوود عکاس″ که از کلیمیان سقز بود در طبقه ی دوم کاروانسرای “تاژه وانچی” (سرای اتحاد ) عکاسخانه داشت.
“داوود “از جوانان سقزی علاقمند به این هنر بود او در فاصله سالهای ۱۳۲۰_۱۳۳۰توانست عکس های منحصر به فردی از عشایر سقز ، مراسم و مناسبت های دولتی مانند رژه پیش آهنگی و مضامین دیگر را تهیه کند . در سال ۱۳۳۰شمسی داوود عکاس از سقز رفت و به اسرائیل مهاجرت کرد . اما دوربین و دیگر وسائل مورد نیاز عکاسی را به اقای “حسین عطایی ” فروخت . اقای عطایی تا سال ۱۳۴۰ در همان جا (طبقه ی دوم سرای اتحاد )مغازه ی عکاسی داشت . در این زمان اقای “اسماعیل خان فرخی “که از بوکان آمده بود در مکان کنونی داروخانه اعتمادپور _میدان انقلاب _ هه لو) عکاسخانه اش را افتتاح نمود اما زیاد دوام نیاورد و کارش به تعطیلی کشید (۱۳۴۳ ش ) بعدها اقای “عباس خان فرخی”که فرزند ایشان بود به مدت محدودی مغازه ی عکاسی اش را دایر نمود اما او هم دوام نیاورد و عکاسی اش را تعطیل کرد . از سال ۱۳۴۲ شمسی دوران طلایی عکاسی سقز آغاز می شود ،”سید امیر تهامی ” آغازگر این دوره ی شکوفاست . او که در دوره ی نوجوانی به عکاسی علاقمند می شود با یک دوربین ابتدایی و ساده با مارک(Box)که در سنندج به قیمت ۱۵ تومان خریداری شده بود به صورت آماتور شروع به تصویر برداری از مناظر طبیعی نمود او به توصیه ی یکی از دوستان تبریزی اش که از خانواده ی هنرمندی بود اقدام به تاسیس عکاسخانه نمود و نام آنرا عکاسی” پریسا ” گذاشت .عکس های “تهامی ” از مضامین متنوع و ناتورالیستی برخوردار است . علاوه بر این عکس های او رنگ و بوی ژورنالیستی هم داشت . ثبت لحظات، فصول ، باغها و بستانهایی که اکنون اثری از آنها باقی نمانده ،افرادی بسیار عادی از اقشار مختلف مردم و حتی فرودستان (گداها) بدون دریافت کمترین مزدی از یادگارهای این دوره از عکاسی سقز است .

حاجی شجیع- عکاس پرویز خان

حاجی شجیع- عکاس پرویز خان

در سال ۱۳۵۴ عکاسی توسط مرحوم “مظفر ضمیران ” خریداری شد و از ان زمان تا سال۱۳۸۴ که قریب به ده سال از مرگ ایشان می گذرد “پریسا “همچنان پابرجاست و امورات ان را به صورت نیمه وقت اقای ” خالد رحیم پور ” انجام می دهد . اقای “تهامی” پس از واگذاری ان به مرحوم”ضمیران” ، دوباره اقدام به برپایی عکاسخانه ی دیگری به نام تهامی که  بعدً به “آروین” تبدیل شد ، در مجاورت حسینیه ی سقز نمود از دیگر اقدامات نامبرده تلاش برای ایجاد سندیکای عکاسان این شهر است . فرماندار وقت (۱۳۶۰شمسی) از این طرح پشتیبانی نمود و در آن سال اتحادیه ی عکاسان در این شهر آغاز به کار کرد، از فعالیتهای دیگر عکاسی می توان به حضور عکاسان سیار در پارکها ، باغها و تفریحگاههای سقز از قدیم تا بحال نام برد ، انها ابتدا با همان دوربین هایی که عکس سیاه و سفید می گرفتند در “سه یرگا” (محل کنونی اداره ی راهنمایی و رانندگی ) پل سقز(پل قدیمی بر روی رودخانه ی سقز که در سال( ۱۳۱۸)  توسط چکسلواکی ساخته شد) پارک کودک(۱۳۴۵) وپارک مولوی (۱۳۵۱) و مخصوصا روزهای تعطیل حضور داشتند و عکاسی می کردند ،با امدن دوربین های ” پلاروید” که عکس های رنگی فوری می گرفتند طرفدارن این نوع عکس ها بیشتر شد اگرچه در عکاسخانه ها تصاویر روتوش شده سیاه و سفید همچنان بازار گرمی داشتند و اصولاً نوع پرسنلی آن که برای امور اداری و تحصیلی کاربرد فراوانی داشتند.
در سال ۱۳۷۴ه ش دو برادر ارمنی که اهل میاندواب بودند در محل کنونی عکاسی “برادران ” مغازه ی خود را با نام ” برادران النیان” افتتاح کردند .   “رازمیک”و “خاچیک” پس از دو سال مغازه ی خود را با دوربین و تجهیزات به اقای ” سید محمد وفاییان” واگذار نمودند. ایشان هم در اوایل دهه ی ۵۰ شمسی مغازه اش را فروخت ، البته عکاسی برادران هنوز هم دایر است که مدیریت ان را اقای “احمد مراد خانی” به عهده دارند .از اواسط دوره ی ۵۰ عکاسی های دیگری اغاز به کار کردند ، پس از انقلاب فیلم های رنگی معمولی به بازار آمدند. بازار این عکس ها هم با توجه به کیفیت عالی و رنگ که عامل اصلی جذابیت این نوع عکس بود در ایران گرم شد . در این دوره فیلم ها و تلوزیون ها هم رنگی شده بودند و به اصطلاح دیدن تصاویر رنگی از هر نوعی که باشد مرسوم شده بود . در سقز هم مردم تصاویر رنگی را کمابیش می دیدند اما برای دیدن عکس رنگی خود باید مدت دو هفته را صبر پیشه می کردند تا عکسی را که مثلا در عکاسی مهتاب گرفته شده پس بگیرند .
ماجرا از این قرار بود که لابراتوارهای چاپ عکس رنگی تنها در شهرهای بزرگی مانند تهران و تبریز وجود داشتند و می بایست نگاتیوها را به تبریز می فرستادند تا عملیات ظهور و چاپ روی آنها انجام شود .با آمدن این سبک عکاسی ، کم کم بازار عکس های سیاه و سفید روتوش خورده و یا عکس های فوری رنگی از رونق افتادند .لزوم ایجاد لابراتوار عکس رنگی احساس می شد تا اینکه اقای ” هیوا زمانه سازی” این اقدام را به عمل اورد و در سال ۱۳۷۶ لابراتوار چاپ عکس رنگی فوجی ( fuji ) را در همان مغازه ای که سالها قبل آقای ” اسماعیل فرخی “  داشت ، دایر نمود.
در سالهای اخیر بر تعداد این لابراتوارها افزوده شده است. تحول دیگری در این حرفه ی هنری ، عکاسی دیجیتالی است ، در این نوع تصویر برداری کار ظهور و چاپ را کامپیوتر انجام می دهد . اکنون اکثر عکاسی ها نه تنها در سقز بلکه در شهرهای دیگر برای چاپ عکس پرسنلی از این تکنیک بهره می برند البته استفاده از “فتوشاپ” برای اصلاح لک ها و معایب احتمالی دیگر نیز در کنار عکاسی باب شده است .
لازم به ذکر است افرادی مانند آقایان ، “عزت بانه ای ” ، ” محمد عطایی ” ، “سفیدگر” ، “مرحوم اراس زمانه سازی ” ،”برادران عبادی” ، “برادران جهان افروز″ ،”برادران باژیان” از عکاسان با سابقه ی سقزی هستند اکنون در هنرستان کار و دانش “دکتر حسابی ” رشته ی عکاسی در مقطع متوسطه توسط اقای “سلیمان محمودی” به صورت آکادمیک بنیانگذاری شده است.
“سلیمان محمودی” فارغ التحصیل کارشناسی ارشد رشته ی عکاسی از دانشگاه تهران ، مدرس عکاسی هیئت علمی دانشگاه های هنر تبریز ، برنده ی جایزه ی دیپلم افتخار و روبان آبی فستیوال عکاسی هنری جیوانی کریسپی ایتالیا در سال ۲۰۰۴ میلادی و برگزیده ی اول جشنواره ی عکس ۲۰۰۶ چین در بخش معماری می باشد . او هم اکنون ریئس انجمن عکاسان سقز می باشد که اخیرا توسط  نامبرده و گروه دیگری از عکاسهای جوان سقزی پایه گذاری شده است و حدود سی نفر عضو دارد . از اعضای اصلی این انجمن می توان به آقایان “شمال مرتضایی” ، “انور رندانی” “اردشیر سعیدی” اشاره نمود.
از شاگردان او (سلیمان محمودی) “بهنام علایی” دانش آموز رشته ی عکاسی در تابستان ۸۴  موفق شد به مقام اول کشوری در مسابقات علمی کاربردی فنی حرفه ای دست یابد و به همین مناسبت بدون کنکور وارد دانشگاه شود .از جوانان علاقمند و مستعد دیگر سقزی که در رشته ی عکاسی در سطح دانشگاهی و یا به صورت تجربی در حال اموختن این هنر مدرن و کاربردی هستند می توانیم ” شمال مرتضایی” و “زانیار بلوری” دانشجوی کارشناسی ارشد عکاسی را نام ببریم .

بهجت خانم سلطانی اردلان- عکاس:تهامی

بهجت خانم سلطانی اردلان- عکاس:تهامی

“هیوا رشیدزاده” و “بهنام رضایی” که علاوه بر داشتن ذوق عکاسی ، نقاشان خوبی هم هستند و مجدانه در راه کسب هنرهای تجسمی گام بر می دارند از دیگر علاقه مندان این هنر هستند .
در خاتمه حیف است از افرادی که عکاس نبوده اما در گذشته های بسیار دور دارای دوربین بوده اند و لحظاتی بیاد ماندنی را ثبت نموده اند ، یادی نکنیم .”سید غفور حسینی”( دارای سابقه ۵۸ سال کار دندانپزشکی تجربی) که اکنون ۷۳سال سن دارند با دوربینی که متعلق به ۶۵ سال پیش بوده از افراد خانواده ی خود عکس های خاطره انگیزی تهیه کرده اند که بسیاری از انها را بی دریغ در اختیار نگارنده قرار داده اند .

متعلقات
۱-    سال ورود عکاسی به ایران
۲-    Photograph-عکس
۳-    عمر فاروقی،نگاهی به تاریخ سقز جلد اول
۴-    واسیلی نیکیتین.کردها.ترجمه ی محمد قاضی ۱۳۶۶ چاپ اول
۵-    تاریخ مکریان جلد اول مرحوم افخم
۶-    Debokri
7-    Gelwaxi
8-    Menmi
9-    بهمن ۱۳۲۵ شمسی در محل اداره آگاهی کنونی

+ نوشته شده در  جمعه سیزدهم دی 1387ساعت 23:1  توسط رحیم بصیری  | 

راه حل ایرانی مسئله کرد




نگاهی توصیفی به کتاب هویت تاریخی و مشکلات کنونی مردم کرد تالیف دکتر عبداله ابریشمی


اگرچه موجودیت "كرد" ریشه در دوران های باستان و پای در اساطیر دارد اما "مسئله كرد" پدیده ای جدید و محدود به دوران معاصر است. تشكیل دولت های مدرن، تغییرات جغرافیای سیاسی منطقه خاورمیانه پس از جنگ جهانی اول ، پیدایش نهضت های ناسیونالیستی و ظهور جنبش های آزادیخواهانه و دمكراسی طلب مهمترین عوامل اثر گذار بر مسئله كرد هستند.
این یك خطای استراتژیك است اگر تصور كنیم به دلیل ایرانی بودن  كردها، ادامه وضع موجود و پافشاری بر سیاست های گذشته همچنان كارساز و مفید خواهد بود. زیرا تحولات منطقه ای، امواج سهمگین جهانی شدن،‌افزایش خودآگاهی كردها و جلب توجه جهانیان به مسائل آنان شرایط جدیدی را به وجود آورده است.
یكی از مهمترین ریشه های مشکلات در مناطق کردنشین انكار هویت كردها از دیربازاست! اگر كردها ایرانی هستند، انكار هویت قومی و سیاست هایی كه آشكارا چنین مسئله ای را دامن می زنند چه توجیهی می تواند داشته باشد؟ سیاست هایی كه زمینه های بروز تبعیض و ستم در ابعاد مختلف فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و سیاسی را فراهم نموده اند.
در بسیاری مواقع به اشتباه هویت ملی معادل هویت قوم اکثریت کشور ایران در نظر گرفته شده ویا حداقل اینگونه تبلیغ شده است و در یک رابطه غیر تعاملی و با استفاده از الگوهای ادغام مکانیکی تلاش شده است تا ازطریق انکار یا سرکوب  مولفه های تشکیل دهنده هویت اقوم دیگر  نظیر زبان، باورها، مذهب، لباس ،موسیقی و ادبیات با استفاده از ابزار زور، موجبات حل شدن آنها در هویت ملی برساخته فراهم گردد.
 بنظرمی رسد که در کشورهای چند قومی ،هویت ملی می بایست برآیند هویت قومیت های مختلفی باشد که در آن سرزمین زندگی می کنند و چنین ترکیبی جز با به رسمیت شناخته شدن تمامی مولفه های موثر برهویت اقوام و فراهم نمودن زمینه های رشد و بالندگی آنها در یک فضای سرشار از عدالت، رضایت و احترام امکانپذیر نمی گردد.واقعیتی که حداقل در یکصد سال گذشته از سوی حاکمیت های مختلف به عمد ویا از سر غفلت نادیده گرفته شده است و از همین محل آسیب های فراوانی متوجه حس همبستگی ملی شده و ناکامی ها و حتی گاهی حوادث خونباری را  در مسیر تکامل فرآیند مدرنیزاسیون ایران بوجود آورده است و عملا زمینه های امکان زندگی مسالمت آمیز و حصول آرامش روحی و روانی و بروز توسعه همه جانبه را از ملت بزرگ ایران سلب نموده است. زیرا هویت ملی غیرترکیبی بدلیل ناتوانی در تامین انتظارات همه افراد جامعه می تواند در فرآیند توسعه اجتماعی – فرهنگی و حتی دمکراتیزاسیون ایران نقش منفی و بازدارنده داشته باشد. البته با توجه به شرایط دنیای امروز و تجارب  موفقیت آمیز برخی کشورها در مدیریت صحیح مسائل قومی،ظرفیت ایجاد چنین فضایی برای برقراری رابطه تعاملی و سازنده میان هویت اقوام و هویت ملی تنها در نظام های دمکراتیک امکانپذیر است.
سیاست های انكار هویت قومی منجر به بروز تبعیض ها و بی عدالتی های فراوانی شده است و زمینه های ایجاد مشکل پیچده ای به نام "مسئله کرد" را پدید آورده است که می توان به عنوان  نمونه به برخی  از آنها در مناطق كردنشین اشاره كرد:
در بعد مذهبی، جالب است كه بدانید مدیریت امور مذهبی اهل سنت كه اكثریت جمعیت منطقه را تشكیل می دهند با روحانیون اهل تشیع است. به عنوان مثال امام جماعت دورافتاده ترین روستای این مناطق توسط مركزی تعیین می شود كه مسئولیت آن بر عهده یك فرد شیعه است.
در بعد فرهنگی، علیرغم تأكید قانون اساسی بر آموزش زبان كردی در مدارس و مراكز آموزشی این مهم هرگز امكان عملی شدن نیافته است وامكانات لازم برای انتشار نشریات محلی و چاپ كتاب به زبان كردی در حداقل ممكن قرار دارد.
در بعد اقتصادی، مناطق كردنشین براساس شاخص های توسعه ای در رده آخر استان های كشور قرار می گیرند و بیكاری و فقر بیداد می كند.
در بعد سیاسی و مشاركت در ساختار حاكمیت، سهمی نزدیك به هیچ نصیب كردها شده است این در حالی است كه به غیر از رهبری، ریاست جمهوری و ریاست قوه قضاییه، هیچ محدودیت قانونی دیگری برای حضور كردها و "اهل سنت" در سایر سطوح مدیریت ارشد كشور وجود ندارد.
در بعد اجتماعی امكان تحزب و تشكیل جمعیت هایی با محور قومی تقریباً غیرممكن است. همه این تبعیض های آشكار و موارد دیگری كه فرصت طرح آنها در این مجال نیست در حالی اتفاق می افتد كه اصول متعددی از قانون اساسی ناظر بر برابری تمامی ایرانیان در مقابل قانون و نفی هرگونه تبعیض است.
طبیعی است که با این اوصاف در میان افکار عمومی و نخبگان کرد (و حتی فرهیختگان منصف و دلسوز غیر کرد) این سئوال و دغدغه جدی مطرح باشد كه برای رفع تبعیض های غیرقابل انكار فوق که تنها بخشی از مسئله کرد را تشکیل می دهند، چه راه حلی می توان ارائه داد؟
نحوه پاسخ به این سئوال و رویکرد جریان ها و اشخاص مختلف در طول چند دهه گذشته به حل این مسئله متفاوت بوده است و در مقاطعی نیز با افزایش تمایل به روش های خشونت آمیز ، بروز جنگ و درگیری های خونینی را نیز به همراه داشته است که تبعات زیانبار آن همچنان تداوم دارد.
در این میان آقای دکتر عبداله  ابریشمی یکی از اندیشمندان متعهد کرد است که با تدوین کتب و ارائه مقالات متعدد طی سالیان متمادی  در نشریات محلی و سراسری و در سال 85 با انتشار کتاب "هویت تاریخی و مشکلات کنونی مردم کرد" در راستای  یافتن راه حلی مسالمت آمیز و منطبق بر اصول دمکراتیک برای "مسئله کرد" تلاش های عملی و نظری فراوانی را مبذول داشته است.چاپ اول این کتاب سال 1385 در 251 صفحه توسط نشر آنا در تهران به زیور طبع آراسته شده است.
دکترابریشمی  در فصل اول کتاب به بررسی مشکلات مردم کرد در خاورمیانه می پردازد.از دیدگاه وی مشکلات کردها در قرن بیستم ازتحول ساختار سیاسی کشورهای منطقه ناشی می شود. بدین سبب یگانه راه رهایی مردم کرد از مشکلات کنونی را تبدیل اقتدار سیاسی ملت خاص به اقتدار قانونی تمام قومیت های اهل همان کشور می داند که امروزه "شهروند" نامیده می شوند و تصریح می کند درچنین نگرش مثبتی به جای این که دولت، مختص ملتی خاصی باشد به تمام اهالی کشور که مرکب از قومیت های گوناگون است تعلق خواهد داشت و ساختار ملت نه در قالب هویت قومی خاص بلکه در قالب یک ملت مرکب یا شهروند تبلور خواهد یافت.
نویسنده دربررسی عمیق تر مسئله کرد، 3 عامل وقوع انقلاب هایی نظیر انقلاب اکتبر روسیه، بروز استبداد در کشورهایی نظیر ایران و دسیسه های استعماری در تقسیم دولت فرا ملی عثمانی به گروهی از دولت – ملت های ساختگی پس از جنگ جهانی اول را از عوامل اصلی بروز مشکلات کردها معرفی می نماید و بیان می دارد که این مشکلات فقط تحقیر کردها بواسطه ترک کوهی خوانده شدن در ترکیه و یا نفی هویت آنهم به سخیف ترین شکل ممکن مانند عدم صدور شناسنامه برای کردها در سوریه نیست ودربرخی مقاطع تاریخی از ابعاد فاجعه آمیزی  برخوردار بوده است .بعنوان مثال در کشور ترکیه سیاست ملت سازی کاذب با خشونت جنایتکارانه ای همراه بوده و یا صدام در عراق جنایت را در حق کردها به اعلی درجه رساند و در برنامه موسوم به انفال قریب به 182000 کرد را قتل عام کرد.او این مشکلات را ناشی از رویکرد منفی به مدرنیسم و تمدن(و شاید هم درک نادرست) می داند و جنبه های نژادپرستی ، قبیله گری و اعمال شیوه های آپارتایدی را در همین راستا ارزیابی می کند.
درهمان فصل آغازین کتاب که برخی از مهمترین وقایع تلخ و خونبار علیه کردها در قرن بیستم شرح داده می شود نویسنده، مسئله کرد را در ایران متفاوت از مسئله کرد در سوریه، عراق و ترکیه تقسیم بندی می نماید و حتی فراتر از آن نتیجه گیری می نماید که اگر قبل از وقوع جنگ عراق و ایران یک دولت فدرال و همسایگانی با اقتدار کنونی  کردها در نواحی غربی ایران بوجود می آمد شاید می توانست در پیش گیری از تهدید ویرانگری چون جنگ ایران و عراق بسیار موثر باشد.دکتر ابریشمی به صراحت می نویسد : ما در کشور خود مشکل اساسی با کردها نداریم، زیرا در بررسی واقع بینانه مشکلات مردم کرد در ایران در می یابیم که رسیدگی به اعتراض آنان لطمه ای به وحدت و حاکمیت کشور نمی زند اما متاسفانه بدلیل سیاسی شدن عناصر فرهنگی مانند زبان و سایر مولفه های قومی به هر نوع درخواست و و یا جنبش کردها مهر تجزیه طلبی و مرکز گریزی زده شده است.
بنظر می رسد نکته کلیدی کتاب درهمین موضوع نهفته است زیرا دکتر ابریشمی با توجه به تفاوت ماهیتی "مسئله کرد" در ایران با سایر کشورهایی که سرزمین نیاکانی کردها در آنها واقع شده است، اعتقاد دارد که در صورت کنار نهادن داوری های احساسی نسبت به حوادث گذشته، مشکل کرد در ایران را می توان با گفتمان متکی بر عدالت خواهی برطرف کرد.(عدالت درامکان  ورود به قدرت، کسب ثروت و تامین منزلت مانند همه شهروندان ایران)
این در حالی است که  متاسفانه دولت مدرن در مقابله با اعتراض مردم محروم کرد ایران ، در داخل راهکار تضعیف هویت فرهنگی مردم کرد و سرکوب آنان را اتخاذ کرد و در خارج سیاست همکاری با کشورهای نوبنیاد را در پیش گرفت.
در فصل دوم، نویسنده کتاب "هویت تاریخی و مشکلات کنونی مردم کرد" با تشریح مفصل نهادها و ساختارهای موجود در جامعه کردی از دیرباز، تلاش مبسوطی را برای اثبات هویت تاریخی کرد مبذول می دارد. در جای جای کتاب یک نکته مشهود است و آنهم تلاش وافر نویسنده برای اثبات وجود حکومت های محلی کرد است و خلط مبحث تقلیل و منحصر نمودن ساختارحکومتی  جامعه کرد به "ایل و عشیره" را به شدت نقد و رد می نماید.
در فصل سوم با اشاره به ضرورت شفافیت گفتار در مباحث اجتماعی سعی می شود تا مختصات مفاهیم کلیدی در جامعه شناسی جامعه کرد روشن شود.در دیدگاه ابریشمی، اصطلاح های جامعه شناسانه ای  مانند فئودال،بورژوازی و ... که در ادبیات سیاسی معاصر متداول اند در اغلب موارد برای توصیف اوضاع اجتماعی کردستان مناسب نبوده است زیرا اساسا در ساخت اجتماعی، مردم کرد هم سان با موارد اروپایی و حتی مناطق دیگر ایران نیستند.و نتیجه گیری می نماید که با مفاهیم و اصطلاحاتی که معروف تاریخ اروپا هستند نمی توان اوضاع اجتماعی و تاریخی خاورمیانه و کردها را بیان کرد.(اگر این واقع بینی در بسیاری از سیاستمداران کرد وجود داشت-و البته حاکمیت نیز برخورد مدبرانه ای با مسئله کرد می کرد- شاید می شد از بروز وقایع تلخ و خونبار فراوانی پیش گیری نمود )دکتر ابریشمی در جایی از همین کتاب می نویسد برخی مارکسیست ها و متظاهرین به ایدئولوژی چپ در نیم قرن گذشته در برخورد با ساختار اجتماعی و طبقاتی کردستان (بدلیل عدم درک درست از اوضاع اجتماعی منطقه )مرتکب خطاهای تحلیلی زیادی شده اند و ندانسته یا آگاهانه به آشفتگی اوضاع دامن زده اند.
دکتر ابریشمی در فصل چهارم به بررسی جامعه شناسی سیاسی و تاریخی کرد می پردازد و می نویسد:
کردها با وجودکثرت جمعیت،استعداد ایجاد حکومت، توان رزمی کم نظیر،شجاعت بی مانند،آشنایی تاریخی با امپراطوری های بزرگ و تجارب جنگی فراوان درصدد گسترش قلمرو خود و جهان گشایی و یا تشکیل امپراطوری نبودند بلکه به حفظ و پاسداشت حکومت های محدود و محلی خود بسنده کرده اند.(بعنوان صدق مدعا می توان به صلاح الدین ایوبی اشاره کرد)وی همچنین بیان می دارد که کردها پس از فروپاشی دولت ساسانی به مدت بیش از هزارسال دارای حکومت های منطقه ای نیمه مستقل و مستقل بوده اند.
در فصل پنجم نیز نویسنده برای تبیین موارد پیشگفت به بررسی جزئی تر چند نمونه از امارات و حکومت های محلی کرد مانند دیاربکر،بتلیس و بابان می پردازد.
اما فصل ششم کتاب "هویت تاریخی و مشکلات کنونی مردم کرد" را می توان مهمترین بخش آن دانست زیرا به تحلیل و بررسی دیدگاه های جهت داری می پردازد که تلاش می کنند تا مشکلات کنونی مردم کرد را انکار و هویت تاریخی آنان را تحریف نمایند .
محور اصلی این فصل، نقد "کتاب قومیت و قوم گرایی در ایران از افسانه تا واقعیت" نوشته آقای حمید احمدی است.
از دیدگاه دکتر ابریشمی تلاش عامدانه و آگاهانه نویسنده فوق الذکر برای انکار هویت ملی، تاریخی و فرهنگی کردها چیزی جز قلب هویت تاریخی و مسخ جامعه شناسی تاریخی یک ملت نیست.اهتمام به نقد این کتاب احتمالا با ایرانی بودن نویسنده و کشوری که در آن انتشاریافته است، بی ربط   نمی باشد. از نظر ایشان شاید تلاش برای تئوریزه کردن نفی هویت فرهنگی و تاریخی ملت کرد در ترکیه، عراق و یا سوریه د ربرابر ملت عرب یا ترک قابل درک باشد اما چنین کوششی در ایران و توسط یک نویسنده ایرانی جای تعجب است.زیرا کردها اساسا ایرانی اند و از عناصر اولیه و  اصلی تشکیل دهنده ملت ایران هستند.به دیگر بیان می توان گفت دفاع ابریشمی از هویت تاریخی و فرهنگی مردم کرد، پاسداشت کلیت ملت ایران است البته ملتی که مبنای تشکیل آن افراد برابر حقوق و شهروندان این کهن سرزمین و عاری از هرگونه ستم و تبعیض در حق اقوام مختلف باشد.
در پایان می توان گفت گرچه این کتاب برای پاسخگویی و نقد کتابی که هویت کردها را نفی می کند به رشته تحریر درآمده است اما دراصل ادعانامه ای است علیه آنچه که در عالم واقع و درخاورمیانه بر کردها می گذرد و از رهگذر مطالعه آن می توان با شناخت درست مسئله و درک ابعاد آن، استراتژی صحیحی در برخورد با این مشکل قدیمی انتخاب و از استمرارش جلوگیری نمود. در عین حال می بایست  با خودداری از یکسان انگاری "مسئله کرد" در کشورهای مختلف، در ایران راهکار متفاوتی برای حل آن برگزید. دربررسی مشکلات کنونی مردم کرد ایران، علاوه بر پرهیزجدی از نفی هویت قوم کرد، رفتار عادلانه حاکمیت  با مناطق کردنشین در برخورداری از بودجه عمومی کشور و سهیم نمودن آنان در مدیریت سیاسی و فرهنگی در سطح منطقه ای و ملی اولویت دارد . بدیهی است چنین توقعی تنها در راه  حل ایرانی مسئله کرد و با فرض اینکه کردها بخشی بزرگی از عناصر تشکیل دهنده ایران و تاریخ و فرهنگ آن هستند متصور خواهد بود.



+ نوشته شده در  سه شنبه دهم دی 1387ساعت 0:16  توسط رحیم بصیری  | 

«پ.ک.ک» ,.................

Image

سران کرد عراقی هفته گذشته درمناسبت های مختلف صریحا" از «پ.ک.ک» اپوزیسیون دولت ترکیه خواستند که به نبرد چریکی و نظامی پایان دهد و راه حل سیاسی برای چاره مشکلات جامعه کردهای ترکیه درپیش گیرند.

به گزارش کوردنیوز ، اما درسوی دیگر این داستان نوری مالکی نخست وزیر عراق به ترکیه رفت و بر سر قضیه «پ.ک.ک» با رجب طیب اردوغان نخست وزیر ترکیه به گفت وگو نشست. این نخستین بار است که مالکی درسفرهای خود حضور کردها در بین همراهانش را ممنوع کرده بود.
همکاری مشترک ترکیه و عراق علیه پ.ک.ک
نخست وزیر ترکیه در دیدار همتای عراقی خود با تقدیر از تلاشهای مقامات بغداد در مبارزه با حزب کارگران کردستان (پ.ک.ک) بر مبارزه مشترک دو کشور با این گروه تاکید کرد.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از آسوشیتدپرس، رجب طیب اردوغان در دیدار با نوری المالکی همتای عراقی خود بر اقدام مشترک آنکارا و بغداد برای مبارزه با حزب کارگران کردستان موسوم به پ.ک.ک تاکید کرد.
نخست وزیر ترکیه، تروریسم را نگرانی مشترک ترکیه و عراق عنوان و اعلام پ.ک.ک به عنوان یک گروه تروریستی از سوی بغداد را گام مهمی در نزدیکی بیشتر دو کشور برشمرد.
طالبانی: پ.ک.ک سلاح هایشان را زمین بگذارند
منابع رسانه ای به نقل ازمصاحبه جلال طالبانی در گفت و گو با روزنامه آغشام چاپ ترکیه گزارش کردند: «کردهای عراق مصمم هستند که اجازه استفاده از خاک خود برای حمله به ایران و ترکیه را به شورشیان پ.ک.ک ندهند و در همین راستا به زودی از شورشیان درخواست خواهند کرد سلاح هایشان را زمین بگذارند.»
طالبانی گفت: «جناح های سیاسی کرد در منطقه کردستان عراق به زودی گردهم خواهند آمدند و در این نشست با صدور بیانیه ای مشترک از شورشیان خواهند خواست از درگیری های مسلحانه دست کشیده و به یک فرآیند سیاسی دموکراتیک بپیوندند.»
رئیس جمهور عراق افزود: «ما، کردهای عراقی، دیگر به افراد مسلح از گروه های شورشی کرد اجازه نخواهیم داد که از قلمرومان برای انجام حملات علیه ترکیه یا ایران استفاده کنند. ما تدابیر لازم را به کار خواهیم گرفت.»
طالبانی در عین حال تاکید کرد که کردهای عراقی با شورشیان نخواهند جنگید: «شما شاهد خواهید بود که این مساله بدون درگیری و خونریزی قابل حل است.»
رئیس جمهور عراق همچنین گفت: «روابط با ترکیه از اهمیت راهبردی برای عراق برخوردار است و همه گروه های عراقی از حملات پ.ک.ک علیه ترکیه رنجیده خاطر و بر اهمیت بهبود روابط با آنکارا آگاه هستند.»
وی به آغشام گفت: «پ.ک.ک باید بداند که به انتهای راه و بن بست رسیده است، دولت ترکیه نیز باید به نوبه خود گام هایی را برای ترغیب شبه نظامیان به دست کشیدن از فعالیت های تروریستی بردارد.»
بارزاني: پ ک ک به اقدامات مسلحانه پايان دهد
مسعود بارزاني رييس حکومت اقلیم کردستان ، ( پ ک ک ) را به کنار گذاشتن سلاح فراخواند.
به گزارش واحد مرکزی به نقل ازشبکه خبري سي ان ان ترک ترکيه ، مسعود بارزاني در ديدار با هيئت حزب حق و آزاديهاي ترکيه تاکيد کرد دوران مبارزه مسلحانه سپري شده است . بارزاني تاکيد کرد : پ ک ک بايد به اقدامات مسلحانه پايان دهد.او گفت :‌ کردهاي ترکيه بايد مبارزات خود را تنها از راههاي سياسي و مسالمت آميز ادامه دهند. بارزاني گفت : کردها بايد در کنار يکديگر به تمام کشورهاي منطقه و جهان پيام صلح دهند.
نچيروان بارزاني :‌ با پ ک ک نخواهيم جنگيد
نخست وزير اقلیم کردستان گفت : حکومت اقلیم کردستان اقدام مسلحانه عليه پ ک ک صورت نخواهد داد.
واحدمرکزی خبراز پايگاه اينترنتي روزنامه مليت چاپ ترکيه گزارش کرد نچيروان بارزاني در ديدار با هيئتي از نمايندگان حزب جامعه دمکراتيک ترکيه گفت : براي حل مسئله پ ک ک از راههاي مسالمت آميز آماده هر گونه کمک هستيم.
او گفت : در پي گزينه نظامي عليه پ ک ک نيستيم و بر اين باوريم که مسئله موجود از راه جنگ و درگيري حل نخواهد شد.
وي گفت : دوران جنگ و درگيري ميان کردها سپري شده است و اين موضوع براي ما خط قرمز محسوب مي شود. به گفته او، خواسته هاي دمکراتيک کردها بايد از راههاي مسالمت آميز حل شود.
بارزاني گفت : حل مسالمت آميز اين مسئله به زيان ترکيه نخواهد بود. گفتگو ميان دو طرف براي تعريف صحيح مسئله موجود ضروريست.
وي در پاسخ به اين سوال که آيا طرحي براي خارج کردن عناصر پ ک ک از شمال تهيه شده است ؟ گفت چنين طرحي وجود ندارد.
اتحادیه اروپا اقدامات علیه پ.ک.ک را افزایش می دهد
به نوشته یک روزنامه ترک، اتحادیه اروپا در نظر دارد اقدامات خود در برخورد با کارگران کردستان ترکیه موسوم به پ.ک.ک را افزایش دهد.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روزنامه "تودی زمان"، پس از دیدار مقامات اطلاعاتی ترکیه با "گیلس دکرچوف" هماهنگ کننده بخش مبارزه با تروریسم اتحادیه اروپا در آنکارا، اتحادیه اروپا از تصمیم خود برای افزایش برخورد با پ.ک.ک خبرداد.
بر اساس این گزارش، طرفهای ترک در این دیدار آخرین تحولات مربوط به ترکیه و حزب کارگران کردستان را به اطلاع مقام اروپایی رسانده و کرچوف نیز از افزایش اقدامات برای پایان دادن به اقدامات تروریستی پ.ک.ک حمایت کرد.
پروژه حل مسئله کرد مقام اطلاعاتی ترکیه
از سوی دیگر «ایمره تانر» مشاور سازمانهای اطلاعاتی ترکیه فاش کرده که قبل از پایان سال 2009 وپیش از آنکه بازنشسته شود استراتژی حل مسئله کرد در ترکیه را به دولت ارایه می کند.
برنامه «ایمره تانر»دردوبندتنظیم شده است. اول آنکه ترکیه برای تمامی اعضای پ.ک.ک که درعملیات های نظامی شرکت نداشته اند وحدوسه هزارو500 نفرند عفو عمومی صادرکند.
دوم کادرهای قدیمی پ.ک.ک به مدت پنج سال درکردستان عراق ماندگار شود وازپس آن بتوانند به ترکیه بازگردند. درعوض ترکیه ازحکومت اقلیم کردستان پشتیبانی مالی کند.
اوگفت:به این نکته رسیده ایم که دوران مبارزه مسلحانه به سرآمده وکردها باید از راههای دمکراتیک مبارزه کنند.
سفر مخفی مقام آمریکایی به ترکیه
همچنین رسانه های ترکیه گفته اند که «علی باباجان» وزیرامورخارجه ترکیه در دیدار با «دان فرید»مشاور وزیرامورخارجه آمریکا که محرمانه به آنکارا سفر کرد،خواستارهمکاری نظامی آمریکابرای مقابله با «پ.ک.ک» شد.رسانه های ترکیه مدعی اند دراین دیدار برسر یک عملیات مشترک آمریکایی -ترکیه ای علیه پ.ک.ک مذاکره شده است. گفته می شود آمریکایی ها وعده داده اند که به ترک ها بسته اطلاعاتی درباره پ.ک.ک ارایه کنند.
+ نوشته شده در  سه شنبه دهم دی 1387ساعت 0:13  توسط رحیم بصیری  | 

نویسنده انگلیسی« زمانی‌ چیا» درگذشت


Imagespacer.png, 0 kB

 «هارولد پینتر» نویسنده انگلیسی و دارنده جایزه نوبل که کتابی درباره ممنوعیت زبان کردی نگارش کرده است، در سن 78 سالگی زندگی را بدرود گفت.
به گزارش کوردنیوز به نقل از سامانه خبری «چاودیر» ، او دوست کردها بوده و کتابی درباره ممنوعیت استفاده از زبان کردی با عنوان«زبان کوهستانی» به رشته نگارش درآورده است.
هارولدپینتر متولد 1930میلادی است. او سال 1985 کتاب زبان کوهستانی را درباره چرایی ممنوعیت زبان کردی نگارش کرد. پینتر سال 2005 جایزه ادبی نوبل را دریافت کرد.
.
+ نوشته شده در  سه شنبه دهم دی 1387ساعت 0:2  توسط رحیم بصیری  | 

توقف انتشارماهنامه راسان


دفتر ماهنامه راسان در شهر سقز روز شنبه ۷/۱۰/۸۷ تعطیل شد.
ثریا عزیزپناه در گفتگویی با خبرنگار شارنیوز ضمن تایید تعطیل شدن موقت دفتر ماهنامه راسان در سقز در مورد دلایل این اقدام گفت” در چند سال گذشته تلاش های زیادی برای تهیه امکانات لازم جهت تداوم کار و انتشار ماهنامه راسان بعنوان نشریه ای مستقل در استان کردستان انجام دادم،چون معتقدم سقز شهری فرهنگی و تاریخی است و وجود نشریه مستقل که بتواند دیدگاه روشنفکران و فعالان را منعکس نماید ضروری است و به همین دلیل نهایت توان و تلاش خود را برای تداوم کار راسان در سقز به کار گرفته ام؛اما در چند ماه گذشته و بعد از چاپ مطلبی در نشریه مشکلاتی برای بنده بوجود آمد و باعث نگرانی هایی در بین شورای نویسندگان شد”.
وی افزود” اصل مسئله در تصمیم بنده برای تعطیلی موقت راسان بخاطر برخی فشارهای وارده بر مطبوعات مستقل است و از سوی دیگر نیز شورای نویسندگان راسان از ادامه کار و این وضعیت نگران بودند.به همین دلیل تصمیم گرفته شد بطور موقت انتشار راسان معلق شود تا تصمیمات لازم در مورد ادامه کار و انتخاب شورای سردبیری و نویسندگان اتخاذ گردد”.

ب
+ نوشته شده در  یکشنبه هشتم دی 1387ساعت 22:43  توسط رحیم بصیری  |